بَرج روی خرج گذاشتم

تا به خیالم صورتم سرخ بماند.

با این هتریک هزار میلیاردی

من از کم دَهک به چند تَرک رسیدم!

مخاطب گرامی،

لطفا مراقب خیال پردازی شعرم باش!

می خواهم کمی جدی برخورد کنم!

طنز را دور بزنم

و از نردبان حقیقت تا طبقه آخر بالا بروم.

چراهایِ  زیادی در ذهنم

من را به چریدن دعوت می کند!

عده ای با تجارت ازدواج می کنندُ

عده ای با ازدواج تجارت.

به نظر شما،بنگاه عَقد عُقده های رسمی کجاست؟

این باد نه جغرافیا می شناسَد نه موسِم

فقط از غَبغَبی به غَبغَبی

بلوتوث می شود!

من مانده ام

پرستیژ به سبک ماشینی، کی مونتاژ شد؟!

جهت سیر شدن از یک روز سخت

به صرف شصد درصد گوشت خالص،

مهمان فست فود شدم!

لذتی که در پس دادنش بود

در خوردن هیچ شَستی نبود!

خدا را شکر

این فرآیندِ  کاملا بهداشتی

حاصلِ  تولید شَستِ  پا نبود!

تحریم ها

پشت تحلیف ها فراموش شدند

تا آب از آب تکان نخورد!

دلم را به صفرهای تو خالی خوش کرده ام.

نیمه پر لیوان                 

سیال شعرم را عطسه کرد

تا این سیاست پدر مادر دار شود!

دستِ فرهنگستان درد نکند،
که یادمان داد
خر پول ها را
گاو صندوق صدا کنیم!
آخرین باری که گاو را دیدم،
صندوقش را خانه تکانی می کرد.
به زودی
کشتارگاه افتتاح می شود.
سرِ فرهنگ را گاوها شیره مالیداند!

با این قیمتی که گوشت داره، منم می گم بو میده.

آه در بساط ندارد،موسسه مالی اعتباری باز می کند.

یارانه آب که قطع شد،شیر گران شد.

لابی فرم پیشرفته حیاط خلوت تعیین شد.

دارا اگه دارا نبود،سارا عمرا آدم حسابش می کرد.

جمع مکسر شورتهای ورزشی، مایو نام گذاری شد.

فضایِ  سبز، خانه نشین می شود.

اداره برق،روشنفکران را پر مصرف ترن صنف معرفی کرد.

دیپلمات خارجی، جهت آموزش شوخی کنار استخر، وآرد کشور شد.

زیر آبم را زدند تا روی آب بخندم.

شش ماهه به دنیا آمدم،گفتند دنیا دو روز است.

از وقتی که سبیلهایم چرب شده اصلاح نشدم.

پی نخود سیاه رفتم،از کمپ سر در آوردم.

صفا سیتی به لیستِ  کلان شهرها اضافه شد.

دست به دهن که نرسید ولی به سینه رسید.

دستم نمک نداشت ولی تا دلت بخواهد چشمم شور بود.

دو پا داشت،دو پا قرض کرد، قهرمان دو سرعت شد.

دست به سرم کشید تا دست به سرش کنم.

شعرهایم، عمودی می آیند

افقی چاپ می شوند.

گل واژه هایِ  هردمبیل

کنار هم جفتک می اندازند

تا این مصرع از دستم

قسر در برود:

من اهل بخیه نیستم

زیر دردهای روزگار کم آوردم!

همه نُشخوار کنندگان گاو نیستند

وقتی دِسر

بستنی با روکشِ  طلا باشد!

آدمهایِ  مصنوعی

بعد از تناول

به فکرِ چپاول خواهند افتاد

این تراژدی

پردهِ آخر ندارد.

نان را آزاد کردند

تا به نرخ روز خوردن را عادت کنیم

این نسل از سوختگی درجه سه رنج می بَرد!

چه صحنه خنده داری    

فقر با جراحی زیراکس تکثیر شد!